2007 թվականի հունվարի 2-ին ժամը 12:45-ն էր: 50-ամյա Ուեսլի Օտրին Նյու Յորքի մետրոյի կայարանում գնացքի էր սպասում։ Նրա հետ էին նրա երկու դուստրերը ՝ չորսը և վեց տարիեկան։ Հանկարծ հարթակի վրա մի հիվանդ տղամարդ ընկավ։ Տղամարդը ՝ 20-ամյա Քեմերոն Հոլոպետերը, վեր կացավ, բայց հետո նորից ընկավ ՝ այս անգամ ռելսերի վրա։ Գնացքը մտավ կայարան։ Դա սարսափելի պահ էր։ Բայց Միստր Օտրին չվախեցավ։ Նա նայեց տղամարդուն և այն տարածքը, որտեղ նա գտնվում էր: Այն մոտ կես մետր խորություն ուներ։ Եվ նա մտածեց։ <<Գնացքը կշարժվի այս մարդու վրայով: Եթե նա փորձի վեր կենալ, գնացքը կսպանի նրան: Բայց եթե նա պառկած մնա գետնին և չշարժվի, նրա հետ ամեն ինչ կարգին կլինի>>։ Այսպիսով, նա գիտեր, որ պետք է որոշում կայացնել: Նա ցատկեց: Պարոն Օտրին ընկավ Միստր Հոլոպետերի վրա և սեղմեց նրան գետնին: Գնացքի վարորդը տեսավ նրանց: Նա սարսափեց, բայց չկարողացավ ժամանակին կանգ առնել: Հինգ վագոն անցավ երկու տղամարդու վրայով, նախքան գնացքը կանգ առավ: Հարթակի մարդիկ ցնցված էին ։ Երբ Միստր Օտրին լսեց նրանց ճիչերը՝ բղավեց․ <<Մենք այստեղ ենք, ամեն ինչ կարգին է, բայց ես երկու դուստր ունեմ այնտեղ ՝ վերևում: Տեղեկացրեք նրանց, որ իրենց հայրը լավ է>>: Հարթակի մարդիկ ծափահարում և բղավում էին “ուռա” — Նրանք ապշած էին Օտրիի քաջությունից։ Մետրոյի աշխատակիցներն օգնեցին երկու տղամարդու դուրս գալ ։ Շտապօգնությունը պարոն Հոլոպիթերին տեղափոխեց հիվանդանոց: Նա չուներ լուրջ վնասվածքներ։ Հեռուստանեթերներից մեկին տված հարցազրույցում պարոն Օտրին ասաց․ <<Միակ բանը, որ պատահեց ինձ հետ, իմ կապույտ գլխարկը կեղտոտվեց>>: Նա ավելացրեց. <<Ես համարձակ չէի։ Ես ոչինչ չեմ արել հատուկ։ Ես պարզապես տեսա մի մարդու, ով օգնության կարիք ուներ: Ես արեցի այն, ինչ ճիշտ էի համարում>>: